Ziemie ruskie jako miejsce szczęśliwe w wybranych przekazach kronikarskich XVI stulecia
Tytuł publikacji grupowej: Twórca: Słowa kluczowe:historiografia ; kroniki staropolskie ; stereotypy etniczne ; miejsce szczęśliwe literatura a historia
Abstrakt:
Artykuł poświęcony został tematowi miejsca szczęśliwego na przykładzie toposu ziem ruskich w utworach historiograficznych okresu renesansu. Analiza kilkunastu kronik staropolskich pod tym kątem prowadzi do wniosku, iż topos locus amoenus pojawił się po raz pierwszy w rocznikach Jana Długosza. Co istotne, apologii terenów ruskich nie odnajdziemy w utworach kronikarskich wczesnego średniowiecza. Dopiero od schyłku XV stulecia można mówić o tworzeniu się stereotypowego wyobrażenia na temat bogactwa i żyzności obszarów ruskich. W dotychczasowych badaniach nad kształtowaniem się toposu arkadyjskiego zwracano uwagę na tradycje sielankowe. Obok tego podstawowego kontekstu literackiego (dla budowania konwencji przestrzeni ruskiej jako miejsca przyjemnego i dostatniego) ważną funkcję pełniły staropolskie kroniki.
Wydawnictwo Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach
Data wydania: Identyfikator: Język: Jest częścią:Studia Filologiczne Uniwersytetu Jana Kochanowskiego
Ma część: Typ: Prawa dostępu: Format: