Nowe źródło do dziejów polskich organizacji młodzieżowych w pierwszej połowie XX wieku – Pamiętniki Tomasza Piskorskiego (1898–1940) - Waingertner, Przemysław (Wydawnictwo Uniwersytetu Jana Kochanowskiego w Kielcach, 2021)
Tomasz Piskorski był jedną z najważniejszych postaci, które kształtowały polski ruch młodzieżowy w pierwszej połowie XX w. Pod zaborami należał do czołowych postaci Organizacji Młodzieży Narodowej, Związku Młodzieży Polskiej „Zet” i polskiego skautingu. W Drugiej Rzeczypospolitej działał w ruchu studenckim jako jeden z liderów „Zetu” akademickiego i Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. Należał do inicjatorów utworzenia Związku Seniorów Organizacji Młodzieży Narodowej (później – Związek Seniorów Organizacji Młodzieży Narodowej i Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej). Znalazł się w gronie przywódców Związku Harcerstwa Polskiego. Był także kronikarzem dziejów ruchu zetowego i polskiego harcerstwa. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej. Wzięty do niewoli przez Sowietów, został osadzony w obozie w Starobielsku i zamordowany w kwietniu 1940 r. Od 1915 r. Tomasz Piskorski prowadził pamiętniki, stanowiące relację z jego działalności w polskim ruchu studenckim, skautingu i harcerstwie. W trakcie powstania warszawskiego ich większa część została zniszczona. Ocalone zapiski (około 3700 stron rękopisu) zostały odnalezione dopiero kilka lat temu przez potomków Piskorskiego. Obecnie są przygotowywane do opublikowania przez wnuka Piskorskiego, Tomasza Chlebowskiego, który ich oryginały przekazał Archiwum Akt Nowych.

Działalność samokształceniowa i oświatowa w ruchu zetowym w latach zaborów i I wojny światowej - Waingertner, Przemysław (Wydawnictwo Uniwersytetu Jana Kochanowskiego. Filia w Piotrkowie Trybunalskim, 2020)
W latach 1886-1914 konspiracyjny Związek Młodzieży Polskiej „Zet” rozszerzył swoje struktury i działalność na ziemie polskie wszystkich trzech zaborów oraz na ośrodki akademickie i skupiska młodzieży polskiej w Rosji i Europie Zachodniej. Zetowcy prowadzili przy tym pracę organizacyjną (obejmującą ziemie polskie pod zaborami, jak i zagranicę), której celem było tworzenie, inspirowanie, bądź włączanie się w działalność licznych organizacji akademickich, szkolnych, robotniczych i chłopskich. Członkowie ZMP starali się również zakładać, inspirować programowo, bądź penetrować organizacje „dorosłego” społeczeństwa – stowarzyszenia kulturalno-oświatowe i partie polityczne. Działalności „Zetu” przyświecały hasła niepodległościowe, patriotyczne i program społeczny, oparty na idei demokracji, samorządu, praw obywatelskich, tolerancji narodowościowej i religijnej oraz sprawiedliwości społecznej.Obszarem, do którego młodzi konspiratorzy przywiązywali wielką wagę, było samokształcenie i szerzenie oświaty wśród młodzieży akademickiej i szkolnej, młodego pokolenia robotników i chłopów oraz w „dorosłym” społeczeństwie. Hasła te reprezentanci ruchu propagowali na łamach prasy i urzeczywistniali, podejmując liczne inicjatywy samokształceniowe i oświatowe. Poczynania te charakteryzowały aktywność działaczy „Zetu” nie tylko w okresie zaborów, ale także w latach I wojny światowej. Uczestnicząc w walce zbrojnej o niepodległość i propagując określony model ładu społeczno-politycznego w przyszłym państwie polskim, młodzi konspiratorzy nie tracili z oczu potrzeby wychowania i profesjonalnego przygotowania młodzieży do przyjęcia przez nią w przyszłości odpowiedzialności za odbudowaną po latach zaborów i wojennych zmagań Rzeczpospolitą.